Blog

Als er één iets is dat wij bij PULP nog leuker vinden dan zelf boeken kopen, is het boeken kopen voor anderen. Al is dat niet altijd vanzelfsprekend: welke boeken las die persoon nog niet? En wat leest die eigenlijk graag? Kunnen we een beetje creatief zijn, of spelen we beter op veilig? Gelukkig hebben we zelf een vrij gevarieerd leespatroon en kunnen we terugvallen op wat we zelf goed vinden. Om het onszelf gemakkelijker te maken, denken we na over de verschillende types lezer dat we zijn. Iedereen heeft gevarieerde interesses, dus ook de boeken die iemand leest kunnen zeer verschillend zijn. Maar door net te gaan nadenken over welke boeken nu echt typerend zijn, kom je uit op nieuwe ontdekkingen. Wij werkten enkele typetjes uit waarvan we vinden dat ze, als we eerlijk zijn voor onszelf, deel uitmaken van ons lezersspectrum. Misschien schuilt er ook een Hazel, Torben of Mark in iemand die jij kent?

De mijmeraar

Diepe gesprekken gaat Hazel niet uit de weg. Of je het nu hebt over de beste diepvrieskroketten of klimaatverandering, het maakt niet uit. Hazel heeft er sowieso al diep over nagedacht. En die gedachten leiden hoe dan ook naar de zin van het leven. Veel van haar hersenspinsels haalt ze uit boeken. Boeken die inspireren en aanzetten tot innerlijke reflectie over hoe klein we maar zijn in het grote universum.

Welk boek zou Hazel gelukkig maken?

• Als een rivier van Paulo Coelho. De alchemist van Coelho heeft ze sowieso al gelezen. Dit boek is zowat de bijbel voor de mijmeraar. Daarom raden we het minder bekende, maar niet minder mooie, “als een rivier” aan. Dit boek bevat korte schrijfsels van Coelho over hoe onze keuzes ons leven beïnvloeden. Een lichtjes spiritueel en ingetogen boek.
• Diepdiepblauw van Nikki Dekker. Over wat heeft de auteur van dit boek niet nagedacht? In dit boek neemt de auteur je mee van haar prille jeugd naar haar tienerjaren naar het volwassen leven. Centraal in de verschillende korte hoofdstukken staat de onderwaterwereld en alles wat ermee te maken heeft. En wat de onderwaterwereld ons kan leren over liefde en seksualiteit. Na dit boek blijf je misschien een klein beetje verward achter, maar je hebt er wel een paar mooie hersenspinsels bij.
• On connection van Kae Tempest. Moest je Kae Tempest nog niet kennen, dat is een artiest die je recht in het hart raakt. Hun teksten zijn prachtig en hyperactueel. Sinds een tijdje schrijft die ook boeken. On connection gaat over verbinden. Hoe creativiteit tot betere verbinding kan leiden, maar hoe een tekort aan verbondenheid er ook voor kan zorgen dat je al je creativiteit verliest. Vlot geschreven en empowering, dit boekje lees je zo weg maar blijft nog lang nazinderen.

De reizende lezer

Elk jaar een grote reis en minstens een paar verrijkende korte reizen tussendoor, dat is een formule die Torben al decennia aanhoudt. Hij lijkt op alle plekken in de wereld geweest te zijn, maar heeft toch telkens iets nieuws te ontdekken. Misschien komt het wel door de gevarieerde boeken die hij leest? Want zoals Torben het zegt: ‘elk boek is een reis op zichzelf’.

Dus welke lezende reis kan Torben nog bekoren?

• Life on air van David Attenborough. In dit boek onderneem je verschillende reizen. Je volgt de carrière van David Attenborough, een gerenommeerde natuurdocumentairepresentator. Daardoor krijg je een zich op de geschiedenis van radio en tv, want David gaat al lang mee. Daarnaast reis je ook nog eens de hele wereld rond, en dan vooral naar zeer onbereikbare en afgelegen plekken met impressionante natuur.
• Nirliit van Julianna Léveillé-Trudel. Het is een verslag van Julianna, die al enkele jaren vrijwilligerswerk doet in het noorden van Canada bij een Inuit gemeenschap. Het boek begint met de verdwijning van Eva, een goede vriendin uit de gemeenschap, die waarschijnlijk vermoord is door haar ex-partner. Je volgt de gesprekken tussen Julianna en de afwezige Eva en leert zo de gemeenschap en haar mooie en lelijke kanten kennen. Julianna vraagt zich meermaals af wat ze daar te zoeken heeft en waarom ze blijft terugkeren. Een verhaal over vertrekken en blijven, onrecht en inheemse gemeenschappen. Dat met een sausje van reizen. Een aanrader.

“When I leave, I feel like staying. When I come back I feel like leaving. I carry the ones I love in my heart. But you’re always alone at the airport.”

Julianna Léveillé-Trudel

• Eén van de boeken van Bill Bryson. Bill Bryson schrijft reisboeken. Geen epische reisverslagen, geen diepzinnige overpeinzingen die door reizen teweeg werden gebracht, maar grappige en herkenbare reisverhalen. Hoewel ze soms een beetje gedateerd zijn, blijven ze een plezier om te lezen.

De literaire snob

Iedereen kan er schuldig aan zijn: literair snobisme. Maar Mark spant toch wel vaak de kroon. Hij heeft een duidelijke mening over welke boeken goed zijn, maar vooral een mening over welke boeken dat niet zijn. Alles wat nog maar een sprankeltje populariteit heeft bij ‘de jeugd’ is hoe dan ook verdorven. Tegenwoordig wordt er geen Grote Literatuur meer geschreven, op enkele uitzonderingen na. Het is niet dat Mark noodzakelijk veel leest, maar die boeken die hij dan leest, zijn boeken die het waard zijn om besproken te worden, wat hij ook graag en vaak doet.

Ook voor Mark zijn er natuurlijk nog heel wat boekentips.

• Mijn vaderland, een appelpit van Herta Müller. Het zou misschien iets te kort door de bocht zijn om te stellen dat elke winnaar van de Nobelprijs van de literatuur een goede tip is voor een literaire snob. Toch raden we eentje aan, namelijk Herta Müller. In het boek ‘Mijn vaderland, een appelpit’, leer je interviewgewijs haar land, afkomst, jeugd en ten slotte werk kennen. Een beetje niche, maar de taal is prachtig.
• Ons soort mensen van Juli Zeh. Juli Zeh schrijft van die boeken die ruimte innemen voor twee of drie. Niet enkel omdat het heel omvangrijke boeken zijn, maar ook omdat de inhoud en personages zo rijk zijn. ‘Ons soort mensen’ gaat over veel: burenruzie, klimaatverandering, ouderschap, macht en zo meer. Het is een complex en scherp verhaal, maar eenmaal je er in zit, ben je vertrokken en kan het je enkel maar verrijken.

“Want dat was de definitie van macht: de mogelijkheid om in de toekomst iets van een ander te vragen.”

Juli Zeh

• De diepst verborgen herinnering van de mens van Mohamed Mbougar Sarr. De titel alleen al kan je doen vermoeden dat dit geen luchtig boekje is. Het is zo één van die boeken die je moeilijk kan omschrijven, maar waarvan je toch zegt: ‘Het is zo goed, léés het gewoon’. Sowieso dat er binnen enkele semesters in de lessen literatuur over dit boek gesproken zal worden. De mogelijkheden tot analyses, analogieën en andere theorieën is te groot om links te laten liggen. Dus ja, we zouden zeggen: lees het gewoon en laat je meeslepen in de wondere wereld van postkolonialisme, racisme, literatuur, en de kunst van het verdwijnen.

Drop jouw reacties op dit artikel hieronder: