Blog

Tsundoku: de kunst om boeken te kopen en ze nooit te lezen. Onze boekenkast ligt vol met boeken. Velen daarvan onaangeroerd. Waarom kochten we ze dan? Zijn er boeken die we echt nooit zullen lezen? Ontdek enkele ongelezen boeken uit onze boekenkast.

Ik, Roos, heb een belachelijk aantal ongelezen boeken in mijn boekenkast staan. Aan het gemiddeld tempo dat ik lees, zou het wel eens een dikke twee jaar kunnen duren voor ik al die boeken uit heb. Rekening houdend met het feit dat ik regelmatig boeken leen van vrienden of de bib, duurt het waarschijnlijk een decennium. En ook Laura heeft voor een half decennium boeken klaarstaan. Of we echt aan tsundoku lijden (lijd je hieraan?) weet ik niet. Ik heb namelijk de intentie om ze allemaal te lezen. Maar misschien maakt de intentie weinig uit. Het is moeilijk om een boekenwinkel binnen te stappen en geen boek mee te nemen. Het is moeilijk om op reis te gaan en geen boek van een auteur van het land te kopen. Dus ja, ik ben wel een persoon die veel boeken koopt en ze ook hamstert. Toch staan er enkele boeken in mijn kast die ik niet snel zal lezen.

J van Howard Jacobson. Ik heb de gewoonte om in mijn boeken te schrijven wanneer ik ze aankocht. Dit boek kocht ik blijkbaar in december 2016. Ik ben er ooit eens aan begonnen, maar legde het snel weg, met het idee dat het niet het juiste boek op het juiste moment was. Blijkbaar is het juiste moment nog niet gekomen. Ik ben niet zeker of het ooit zal komen. De korte samenvatting van het boek klinkt zwaarmoedig en cryptisch, een combinatie die ik sowieso niet echt aantrekkelijk vind. Het stoot me niet volledig af, ergens ben ik wel geïntegreerd door “een ingenieus gedachte-experiment in een weergaloze stijl”. Maar of ik zin heb in “de zwartste en meest onrustbarende roman uit Jacobsons carrière” weet ik zo niet. Fun fact, ook Laura heeft deze tussen haar ongelezen boeken staan. Maar zij is er zelfs nooit aan begonnen.

Filosofie als een manier van leven van Pierre Hadot. Juni 2012, mijn proclamatie van het middelbaar onderwijs. Mijn leraar Grieks, van ons mini-klasje van vier leerlingen, heeft een boek gekocht als afscheid: Filosofie als een manier van leven. In het boek wordt het werk van klassieke filosofen toegepast in onze moderne samenleving. Als 18-jarige apprecieerde ik het cadeau enorm. Het sprak mij zelfs aan: ik vond de lessen over de klassieke filosofen fantastisch. Maar het boek kon mij toch niet tot lezen zetten. Twaalf jaar later zitten die lessen klassieke filosofie natuurlijk heel ver weg. Daardoor voelt het boek net iets te abstract, droog en belerend om mij te motiveren om het vast te nemen.

Een klein leven van Hanya Yanagihara. Ik las het al, maar Laura nog niet. Talloze mensen hebben het haar aanbevolen. De kopie in haar kast is zelfs een uitgeleend exemplaar (je krijgt het nog terug, mama). Super emotioneel, zwaarwichtig en hoeveel ongeluk kan er in één persoon zijn leven gebeuren? Het zijn voor Laura sowieso niet de grootste drijfveren om een boek vast te nemen. Maar het is wel de omschrijving die ik aan het boek gaf. Dus liet Laura het nog even in de boekenkast staan.

Vind je het onterecht dat deze boeken helemaal achteraan onze lijst van ‘te-lezen’-boeken verdwenen zijn? Misschien verander jij ons van gedachten? Je kan onderaan reageren op de blog.